Er was eens…

Er was eens...Er was eens een meisje dat alles had om gelukkig te zijn: ze was gezond, had leuke vriendinnen, haar schooltijd en carrière verliepen vlekkeloos, ze had een vriend die haar heel graag zag en ze zag er goed uit. Althans, dat vond de rest van de wereld. Zij vond zichzelf te dik. En dat maakte dat ze al die mooie dingen vaak vergat. Zoals zovele meisjes. Dat belachelijke getal op de weegschaal en het beeld dat haar in de spiegel aanstaarde, maakten haar ongelukkig. Doodongelukkig soms…

Nu, intussen 32 levensjaartjes oud, ben ik dat meisje niet meer. Ik ben wél gelukkig met mezelf. Ook met dat getal op de weegschaal en ook met mijn spiegelbeeld. Ik heb geleerd om zaken te accepteren en dankbaar te zijn voor wat er is. En ik heb me ingezet om een voedings- en levensstijl te vinden die bij mij past. Bij mijn lichaam en bij mijn geest. Een voedingsstijl waarmee mijn lichaam tevreden is, waartegen het niet protesteert, waaruit het meer energie haalt dan ooit tevoren en waarbij het er ook nog eens op haar best uitziet. Ook in mijn ogen.

Mijn interesse voor koken en eten is er al zolang ik me kan herinneren. Toen ik in mijn laatste jaar Biomedische Wetenschappen een specialiteit moest kiezen, was de keuze voor voedingswetenschappen dan ook snel gemaakt. Toen had ik dus echter allesbehalve een gewicht waar ik blij mee was en bovendien was ik vaak moe en futloos. Op mijn dieptepunt, dat eigenlijk meer een hoogtepunt te noemen is, woog ik 75 kg. Met mijn 1,70 m gaf dit een BMI van 26: medisch overgewicht. Niemand vond me te dik en ik zag er ook goed en gezond uit. Gewoon wat mollig. Maar ik voelde me verschrikkelijk…
Ik heb gelezen, geëxperimenteerd, gehuild, nog meer gelezen, nog meer geëxperimenteerd en oh ja, nog meer gehuild, maar gaandeweg bleven er toch steeds, uit die zee aan informatie en positieve en negatieve ervaringen, wat dingetjes hangen. En ik denk dat ik haar nu eindelijk gevonden heb: MIJN EIGEN VOEDINGSSTIJL. Ik ben fitter dan ooit, verteringskwaaltjes zijn enkel nog een vage herinnering en, last but not least, ik heb eindelijk een gewicht gevonden (15 kg lichter dan mijn 22-jarige ik), waarmee ik tevreden ben en waarvoor ik niet elke dag een strijd moet leveren om het te behouden.

Ik heb in al die tijd tal van voorgekauwde diëten en levensstijlen uitgeprobeerd, maar het werkte niet. En daardoor voelde ik me vaak nog ellendiger. Ze waren ofwel belachelijk moeilijk vol te houden, ofwel totaal niet te rijmen met mijn sociaal leven, ofwel gingen ze zo tegen alle gekende principes van gezonde voeding in dat de biomedische wetenschapper in mij zwaar in verzet ging. Dan had je ook nog Weight Watchers: perfect vol te houden, wel makkelijk te rijmen met mijn sociaal leven en de eeuwenoude voedingsdriehoek perfect respecterend. Ik ben er enkele kilo’s door verloren en wanneer het getal op de weegschaal een echte doorn in mijn oog werd, begon ik terug, gedurende enkele dagen of weken punten te tellen, tot het ergste kwaad bestreden was. Ik ben zeker voorstander van het principe van Weight Watchers, maar toch had ik nog steeds vaak een opgeblazen gevoel of een laag energiepeil. En ook al had ik een medisch gezond gewicht bereikt, toch was ik nog steeds niet helemaal tevreden met mijn lijf.

Er was eensHet tij keerde pas toen ik durfde van de reeds aangelegde paden af te wijken. Ik ben nogal perfectionistisch en, volgens sommigen, licht autistisch van aard. Ik volg de letter van de voorgeschreven wet graag strikt. Want dat geeft houvast. Maar al die wetten van al die dieetgoeroes pasten precies toch niet bij mijn eigen unieke lichaam…
“Helaas…”, dacht ik, “Dan zal ik maar gewoon tevreden zijn met wat er is en wie ik ben, want op zich is dat ook al niet slecht.”
En door dat loslaten, begon ik meer en meer te luisteren naar de signalen van mijn eigen lichaam. Ik speelde erop in en paste mijn voedingspatroon geleidelijk aan. Soms bewust, soms onbewust. Ik begon meer te bewegen en daar waar ik in mijn tienerjaren een absolute hekel had aan lopen, kon ik het al snel niet meer missen.
Alle verteringskwaaltjes verdwenen, mijn gewicht daalde, ik voelde me beter, gezonder en energieker dan ooit.

Ik ben ervan overtuigd dat elk menselijk lichaam en dus ook de reactie ervan op voeding en beweging, uniek is. Toch zijn er minstens evenveel overlappingen dan verschillen. Dus wat werkt voor mij, werkt misschien ook wel voor jou…? Er zullen anderzijds ongetwijfeld ook zaken tussen zitten waar jij je helemaal niet in kan vinden. Want even for the record: ik beweer absoluut niet alle wijsheid in pacht te hebben. Mijn voedingsfilosofie is een samenraapsel en combinatie van allerlei ideeën en ideetjes die reeds eerder door anderen werden verkondigd. Bovendien heb ik ze langzaamaan ontdekt en ingepast in mijn leven. Zo eet ik al sinds mijn elfde geen vlees en gevogelte meer. Gefrituurd voedsel mijd ik zoveel mogelijk sinds mijn zestiende. En met snelle koolhydraatbronnen als brood, pasta en aardappelen ben ik zuinig sinds een jaar of drie. Elke stap ging min of meer vanzelf. Gewoon, omdat het beter voelde.

Mijn eerste en belangrijkste tip is dus: neem alsjeblief niet zomaar alles letterlijk over wat je hier te lezen krijgt! Beoordeel goed hoe jij je voelt bij mijn ideeën. Gebruik wat je bevalt en vergeet wat niet werkt voor jou. Ik heb mijn do’s & dont’s gevonden en wie weet zitten er een aantal tussen waar jij ook iets aan hebt, zodat we allemaal samen nog lang en gelukkig kunnen leven!

Liefs
Karolien

7 Comments

on “Er was eens…
7 Comments on “Er was eens…
  1. Karolien, Dankjewel voor dit inspirerend verhaal. Persoonlijk heel herkenbaar met veel gelijkenissen in mijn eigen zoektocht en opnieuw het bewijs dat het vinden van een gezonde levensstijl een uniek proces is (vaak met vallen en opstaan)!
    Ik help mensen die in dit proces wat begeleiding kunnen gebruiken en sta vaak versteld van de innerlijke kracht en wijsheid van elk lichaam en elke geest! Ik geniet ervan om deel te mogen uitmaken van deze persoonlijke zoektocht…
    Blijf delen en inspireren!
    Charlotte

    • Meer dan een jaar later, maar alsnog… Dankjewel Charlotte!
      Ik ben er helemaal mee akkoord dat het vinden van die juiste, unieke weg iets heel persoonlijk is, moeilijk ook… Dat jij mensen hierin begeleidt, kan ik dan ook alleen maar toejuichen.
      Groetjes
      Karolien

  2. Jouw verhaal is het verhaal van vele vrouwen, en ik vind dit TOP dat je zo eerlijk bent, ik ben 53 jaar en heb ook al veel watertjes door gezwommen, een maagring en een bypass later en veel keren vallen en opstaan met Weight Watchers ga ik het weer eens anders aanpakken, ik word er zo moe van….
    By the way, je ziet er GEWELDIG uit !!!!!! Amai, je mag best trost zijn op jezelf en ik vind je website heel erg leuk !!!! Dank je wel!

    • Bedankt voor je reactie, Véronique! Ik wens je heel veel moed toe! Wees vooral lief voor jezelf: je moet je eigen grootste supporter zijn, je eigen beste vriendin. Jezelf kwaad toespreken of beledigen (ook al is het stiekem, in je hoofd) werk zo contraproductief, merkte ik… Go for it! X

  3. Wauw Karoline, heel fijn je verhaal eens te lezen! Je bent een TOPPER, snel eens een brunch’ke mét jou erbij maar for now nog wat genieten van je lekkere recepten en oh so pinterest proof foto’s !

Laat een reactie achter bij Caroline Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *