Met peertjes gekarameliseerde Camembert

Ik had toch net iets anders in gedachten…

‘Salade met gekarameliseerde Camembert.’
Zo stond het op de menukaart in dat kleine, schattige eethuisje in Oostende.
Het was een druilerige dag aan zee en één van de typische bezigheden van de zusjes Olaerts op zo’n druilerige zeedag is: shoppen in Oostende.
Heel de voormiddag had het al geregend, van muggenpies tot pijpenstelen. Maar snel snel een eetplek kiezen, daar doe ik niet aan. Zelfs niet bij pijpenstelen. Nee, wat de omstandigheden ook zijn, ik zoek altijd geduldig naar de ideale lunchplaats. Zo ging het ook die dag. Mijn zus volgde, even geduldig. Ze weet intussen wel dat dat gewoon het makkelijkste is.
Het eethuisje P.V. (geheel willekeurig gekozen, die afkorting) zag er gezellig uit. Klein, wit, veel licht… En met krijtborden en drie mooie vriendinnen (in mijn hoofd waren het althans vriendinnen) in wit T-shirt en jeans-salopette tot onze dienst. Ze serveerden salades, quiches en pasta’s. En verse soep. Ik wou verse soep. Lekker, na al die regen!
On second thougth… Het brood dat erbij zou komen, zou zeker van dat voorgesneden, industrieel brood zijn. Dat eet ik niet. En met nog een hele namiddag shoppen voor de boeg, zou een soepje alleen niet volstaan. FYI: ik maak wel uitzonderingen op brood, in geval van soep. Maar dan moet het wel heel lekker, dik, kruidig brood zijn. Nee… Die vriendinnen zagen er bij nader inzien niet zo broodkieskeurig uit…
“Ok. Dan ga ik voor de salade!”, dacht ik. Ook al vallen salades ALTIJD tegen op restaurant. Met een groot stuk Camembert erbij, zou ik het in elk geval nog een H&M, Bershka en Hunkemöller lang rekken. Mijn zus bestelde een salade met boontjes en gebakken stukjes kip en even later kwam één van de salopettejes onze gerechten brengen.
Wel… Zoals ik al zei: salades vallen ALTIJD tegen op restaurant. Maar de één valt NOG harder tegen dan de ander.
Misleidend was de menukaart in elk geval niet. Ik kreeg een berg krulsla die verdronk in een mierzoete dressing. Daarbovenop lag een grote homp witte-producten Camembert, overdekt met een laag half gesmolten, allesbehalve karamelachtige kristalsuiker.
Ik zal ongetwijfeld wel meer fantasie hebben dan de gemiddelde burger, maar bij een “salade met gekarameliseerde Camembert” had ik me toch net iets anders voorgesteld. Er was zelfs geen tomaat, stukje komkommer of broccoliroosje te bespeuren.
Wat is dat toch met salades en slaaaaaaaaa?!
Mijn zus voelde de bui al hangen (en we waren nu net min of meer droog…) en bood me sussend wat van haar boontjes aan. En zelfs haar eenzame schijfje tomaat wilde ze met me delen. “Hou je gewoon, alsjeblieft koest, Karo…”, zag ik haar hopen.
En ik zie mijn zus graag. En we hadden al zo ’n fijne dag gehad. En die salopette-vriendinnetjes waren zo leuk en vriendelijk. Dus. Ik riep die met de blonde krullen en deelde haar mee dat ik mijn salade echt niet lekker vond en toch nog de soep wou. Ze nam mijn bord, waar ik amper twee happen van gegeten had, kordaat mee en bracht me meteen een kom courgettesoep. Zonder brood. Dat had ze zeker geraden.
Ik wou dat ik kon zeggen dat het de lekkerste, rijke courgettesoep was die ik ooit gegeten had. Maar helaas. ’t Was flauw groentewater met veel te veel peper. Maar zonder aardappelen. Dat verdient toch een klein applausje.
Na nog een theetje, een Cola Zero en een glas water was het eindelijk gestopt met regenen. We vroegen de rekening en zonder tegen sputteren betaalde ik mijn soep. En de salade, die zo ‘n 3 volle minuten voor mijn neus had gestaan. ’t Was geen weer om ruzie te maken.

Ik vind het onfatsoenlijk, maar begrijpelijk dat mijn salade aangerekend werd.
Ik vind het echter onbegrijpelijk en triest dat geen van de drie salopette-vriendinnen me kwam vragen wat er precies aan de hand was. Het liet hen blijkbaar koud, wat ik van hun gerecht vond.
Bij gebrek aan in-the-moment-ventilatie over dit zeer, zeer spijtige restaurantvoorval in eethuis P.V. in Oostende, zat ik vol opgekropte frustratie. In een poging mijn humeur op fijn-zusjesweekend-stand te houden, gaf een vriendin me het idee om al mijn bad vibes om te zetten naar iets positiefs. ’t Is te zeggen… IK ZAL HIER KEER TONEN HOE DA ’T MOET! 

met peertjes gekarameliseerde Camembert

Ingrediënten voor één kleine eter:

1 kleine peer
een handvol rucola
1/3 komkommer (die je niet volledig nodig hebt)
1 lente-uitje, in fijne ringetjes
70 g Camembert
4 walnoten, grof gehakt
een snuif gedroogde of verse, fijngehakte rozemarijn
½ kl olijfolie
½ kl honing
¼ kl balsamicoazijn
peper en zout

Bereiding:

  1. Verwarm de oven voor op 175°C.
  2. Snijd 4 dunne schijven uit de peer. Kies hiervoor het breedste gedeelte van de peer uit, zodat de schijven ongeveer dezelfde diameter hebben als de Camembert. Snijd de overschot van de peer in kleine blokjes. (Je hoeft de peer niet te schillen!)
  3. Verhit ¼ kl olijfolie in een klein pannetje en bak de peertjes in een 5- à 10-tal minuten gaar. Voeg intussen de rozemarijn, honing en wat peper en zout toe.
  4. Snijd met een dunschiller enkele linten van de komkommer. Vermeng de rucola met de komkommer, het lente-uitje, ¼ kl olijfolie, de balsamicoazijn, peper en zout.
  5. Stapel de peerschijven op elkaar in een ovenschotel en leg de Camembert erbovenop. Zet dit exact 5 minuten in de oven.
  6. Dresseer de salade op de borden. Schep het Camembert-peertorentje voorzichtig op met een spatel en zet op het bord. Schep de blokjes peer erover en strooit to slot de walnoten erbovenop.

Weetje:

Veel diëters  kijken nogal paniekerig naar kazen. Maar ik ben geen diëter. Ik eet bewust, da’s iets anders. Dus als ik vette kaas eet, dan hou ik de portie bescheiden. 70 g Camembert bevat 180 kcal en geen koolhydraten. Daar is dus helemaal niets mis mee.

Tip:

Je kan rondjes uit de Camembert steken met een dresseerring of koekjesvormpje. Maar uiteraard kan je de Camembert ook gewoon versnijden, zonder al die poeha.

Hit enter om te zoeken of Esc om te sluiten